Spotkanie z Etiopią cz. 2

6 lipca 2012 r. , piątek

         Pobudka o 5⁴⁰ , wyjazd o 7. Pogoda na razie boska. Dessie, 200 tysięcy mieszkańców. „Brama do stolicy”. „ Moja radość”. Miasto założone przez cesarza Jana IV w 1882 r.  Sporo śladów włoskiej okupacji.

Poranek zaczęliśmy od wizyty nad Jeziorem Hayk położonym na wys. 2030 m n.p.m.

 

Tradycyjna łódź zw. TANKWA (zrobiona z papirusa)

Poranek to okazja do spotkania różnego ptactwa. Zupełnie niesamowita dla mnie była cisza nad niezmąconym jeszcze tak bardzo cywilizacją jeziorem

Kolejny punkt na naszej trasie to targ w HAYK– dla miejscowych byliśmy chyba atrakcją dnia. Dla nas to zupełnie niesamowita okazja do zobaczenia innego oblicza Etiopii – takiego dla miejscowych, a nie „zrobionego pod turystów”. Nie wiadomo było na co patrzeć. Trzeba było uważać, żeby się nie zgubić, a z drugiej strony wszystko ciekawe.

Wielbłądy to tu jeden ze środków transportu

Niesamowite twarze zarówno dorosłych jak i dzieci

Etiopskie kobiety

Tak sobie myślę, że całe szczęście, że wybrałyśmy wersję wycieczki z jazdą autokarem. Może to mniej komfortowe, bardziej męczące, ale nie zobaczyłybyśmy takiej Etiopii, codziennego życia, takich ludzi. 

Za Kombolczą zmienia się krajobraz

Taki widok tu tu codzienność. Widzieliśmy też wersję z dwoma wielbłądami

Kolejna wioska, jaką odwiedziliśmy, to wioska Plemienia Łolo (Wollo)

Kilka pokoleń kobiet z plemienia Wollo

Dla mnie zupełnie niesamowite były misternie plecione warkoczyki na głowach kobiet

Przygotowywana w tradycyjny sposób indżera

  Mogliśmy zatrzymać się gdzie i kiedy chcieliśmy. Tym razem zobaczyliśmy sprzedawane przy drodze banany i trzcinę cukrową. 

Wszystkiego trzeba spróbować - nawet zjadliwe, ale nie powala...

Etiopia do tej pory nie kojarzyła mi się z górami.

Im bliżej Lalibeli tym krajobraz bardziej górzysty

Bardzo zapadł mi w pamięci chłopaczek, który pojawił się przy naszym autokarze,

na jednym z postojów (góry dały się we znaki i autokar miał przymusową przerwę na naprawę).

Ubrany był w autentyczną skórę.

Udało się naprawić autokar i dojechaliśmy do  hotelu Tukul Village w Lalibeli.

Poszłyśmy na mały spacerek po okolicy. Natychmiast miałyśmy „obstawę”, zresztą jak wszyscy. Wszyscy chcieli porozmawiać, pokazać drogę. Dotarłyśmy do kilku budek z pamiątkami, całkiem spory wybór, więc oczywiście zakupy były… Jazda trochę zwariowana tak, że mój żołądek to odczuł, nie poszłam na kolację. Wieczorem kąpiel i odpoczynek po tej wariackiej jeździe.

Taki widok miałyśmy z naszego okna

Jutro ruszamy na zwiedzanie słynnej Lalibeli.